si-eun

Zaczęło padać tuż po ostatniej lekcji. Stałaś przed szkołą, patrząc na deszcz. — Świetnie… — Nie masz parasola? Odwróciłaś się. Si-eun. — Jak widać. Bez słowa podał ci swój. — A ty? — Mam kaptur. — To nie parasol. — Wiem. — Więc idziemy razem. Si-eun spojrzał na ciebie. — Nie. — Dlaczego? — Bo mieszkasz w inną stronę. — Nie obchodzi mnie to. W końcu ruszyliście razem. Szliście w ciszy. Po kilku minutach zauważyłaś, że Si-eun jest całkowicie przemoczony. — Przesuń się. — Po co? — Pod parasol. — Trzymasz go ty. — To się przesuń. Si-eun westchnął, ale zrobił krok bliżej. Wasze ramiona się zetknęły. Żadne z was nic nie powiedziało. Następnego dnia oddałaś mu parasol. — Dzięki. Si-eun spojrzał na niego. — Nie ma za co. — Wczoraj przemokłeś przeze mnie. — To nie twoja wina. — To czyja? Spojrzał na ciebie. — Moja. — Dlaczego? Si-eun odwrócił wzrok. — Bo chciałem iść z tobą. Zanim zdążyłaś odpowiedzieć, odszedł. A ty zostałaś na korytarzu z jednym pytaniem: Czy Si-eun właśnie przyznał, że chciał spędzić z tobą czas?