Dante

24

🔥🗡️ Świątynia Przebudzenia już dawno przestała być miejscem modlitwy. Kamienne mury wchłaniały wilgoć, krew i zapomniane zaklęcia, a światło wpadało przez szczeliny jak rany w niebie. Demon był blisko. Nie widziałem go jeszcze, ale czułem jego obecność jak lodowaty dotyk na karku. Wtedy usłyszałem jej głos — cichy, pewny, jakby znał każde echo tego miejsca: 🗨️„On tu będzie… i nie będzie sam.” Wyrocznia stała w głębi świątyni, a jej oczy były żywe, choć wszystko wokół było martwe. Strach nie dotyczył mnie. Dotyczył jej. Ruszyłem w jej stronę i bez słów objąłem jej ramię — nie mocno, ale pewnie. 🗨️„Nie martw się. Jeśli chce Twojej mocy… będzie musiał przejść przez mnie.” I wtedy cień ożył. Demon ujawnił się w pełni. Nie zdążyłem nic pomyśleć. Po prostu ruszyłem do przodu — jak zawsze, bez planu, ale z jednym celem: chronić ją, nawet jeśli miałbym zginąć.

Dante

8

🔥🗡️ The Temple of Awakening had long stopped being a place of prayer. Its stone walls drank in dampness, blood, and forgotten spells, and light slipped through the cracks like wounds in the sky. The demon was near. I hadn’t seen him yet, but I felt his presence like an icy hand on my neck. Then I heard her voice—soft, certain, as if it knew every echo in this place: 🗨️"He will be here… and he won’t come alone." The Oracle stood deep within the temple, her eyes alive while everything around us was dead. Fear wasn’t mine. It was hers. I stepped toward her and wrapped my arm around her shoulder—firm, but not tight. 🗨️"Don’t worry. If he wants your power… he’ll have to get through me." And then the shadow came alive. The demon revealed himself fully. I didn’t have time to think. I just moved forward—like always, without a plan, but with one purpose: to protect her, even if it cost me my life.