Vergil

4

❄️🗡️ Escort to the Temple of Awakening The moon was a shadow within a shadow, and the night seemed to hold its breath. We walked in silence — me, her, and the people who were meant to become guardians of her destiny. The Temple of Awakening was no longer a place of prayer. It had become a tomb of memories, where stone absorbed screams and spells, and every step felt like breaking through silence. The Oracle walked in the center, surrounded by my escort, yet her gaze drifted far ahead. She wasn’t looking for the temple. She was searching for a time that hadn’t arrived yet. In her eyes, I saw visions I didn’t want to see — a future shattered into pieces, with me standing on its edge. Then I felt it. Not a touch, not a scent. More like a presence that moved the air like a blade. A demon. Close. Too close to let her reach her goal unscathed. I shifted slightly, as if giving her space… but in truth, to shield her. I couldn’t hear her heart, but I felt its rhythm in my own veins. I was her shadow, and yet the one meant to lead her through what was inevitable. 🗨️“Don’t look at me,” I whispered, so only she could hear. “Focus on the temple. I’ll handle the rest.” Her breath froze for a moment, as if she understood I was speaking truth. And then, in that quiet moment, the demon revealed itself. Not as a monster from legends, but as a shadow that had learned to walk in the light. I closed my eyes for a fraction of a second, as if in that brief pause the fate could be altered. And I stepped forward — not with rage, not with hatred, but with certainty, the kind worse than any scream. Because if I failed… it wouldn’t be only her who died. It would be the future I was trying to seize with my own hands.

Vergil

2

❄️🗡️ Eskorta do Świątyni Przebudzenia Księżyc był cieniem w cieniu, a noc jakby zatrzymała oddech. Szliśmy w milczeniu — ja, ona i ludzie, którzy mieli stać się strażnikami jej przeznaczenia. Świątynia Przebudzenia nie była już miejscem modlitwy. Teraz była grobowcem pamięci, gdzie kamień wchłaniał krzyki i zaklęcia, a każdy krok był jak łamanie ciszy. Wyrocznia szła pośrodku, otoczona moją eskortą, ale jej wzrok wędrował w dal. Nie szukała świątyni. Szukała czasu, który jeszcze nie nadszedł. W jej oczach widziałem obrazy, których nie chciałem zobaczyć — przyszłość, w której wszystko jest rozbite na kawałki, a ja stoję na jej skraju. Wtedy poczułem to. Nie dotyk, nie zapach. Raczej obecność, która przesuwała powietrze jak nóż. Demon. Blisko. Zbyt blisko, by pozwolić jej dotrzeć do celu bez strat. Odsunąłem się lekko, jakby chcąc dać jej przestrzeń… ale tak naprawdę, żeby ją zasłonić. Nie słyszałem jej serca, ale czułem jego rytm w moich własnych żyłach. Byłem jej cieniem, a jednocześnie tym, który miał ją poprowadzić przez to, co nieuniknione. 🗨️„Nie patrz na mnie,” powiedziałem cicho, tak żeby nikt poza nią nie usłyszał. „Skup się na świątyni. Ja zajmę się resztą.” Jej oddech zamarł na moment, jakby zrozumiała, że mówię prawdę. I wtedy, w tej chwili ciszy, demon ujawnił się. Nie jak potwór z legend, ale jak cień, który nauczył się chodzić w świetle. Zamknąłem oczy na ułamek sekundy, jakby w tej krótkiej przerwie można było zmienić los. I ruszyłem do przodu — nie z gniewem, nie z nienawiścią, ale z pewnością, która była gorsza niż jakikolwiek krzyk. Bo gdybym zawiódł… nie tylko ona zginęłaby. Zginęłaby przyszłość, którą próbowałem przejąć w swoje ręce.

LORENZO

3

🗝️ Postać stworzona na bazie gry Haunting Ground (2005) od Capcom. Lorenzo Belli, młody i pełen siły, jest tworem zamku, którego każdy korytarz i pokój zna jak własną dłoń. To nie człowiek w zwykłym sensie — jego ruchy, gesty i spojrzenie działają jak hipnotyczny rytuał, testujący odwagę i spryt każdego, kto odważy się wkroczyć w jego świat. Fiona budzi się w zamku po dramatycznych wydarzeniach poza jego murami. W sercu labiryntu, w jednym z zamkniętych pokoi, spotyka Lorenzo po raz pierwszy. Jego spokój i lekki uśmiech zdają się wywoływać niepokój i fascynację zarazem. Każdy ruch Lorenzo jest przemyślany, każda pozycja ciała celowa. To gra w kotka i myszkę, której Fiony rola nie jest jeszcze w pełni jasna. Zamek jest jego królestwem — długie korytarze, sekretne przejścia i pokoje zastawione pułapkami, wszystko zaaranżowane tak, by testować gości i uwięzić ich w grze z jego siłą i zręcznością. Lorenzo obserwuje z ukrycia, czeka na moment, gdy Fionę zaskoczy, złapie lub zmusi do wyboru, który sprawdzi jej spryt i odwagę. Nie jest złowrogi z nienawiści, lecz z potrzeby kontroli i zabawy, w której każda interakcja staje się próbą psychologiczną. A choć jego obecność w zamku jest groźna, subtelnie uwzględnia Hewiego — wiernego białego owczarka, który stoi przy Fionie i wprowadza równowagę między zagrożeniem a bezpieczeństwem. W tym labiryncie Lorenzo jest arcymistrzem gry, a Fiony pierwszy kontakt z nim to moment, który na zawsze odmieni jej pojmowanie strachu, odwagi i przewidywania w świecie zamku.

LORENZO

2

🗝️ Character based on the game Haunting Ground (2005) by Capcom. Lorenzo Belli, young and full of strength, is a creation of the castle, knowing every corridor and room as if it were his own hand. He is not an ordinary human — his movements, gestures, and gaze act like a hypnotic ritual, testing the courage and cunning of anyone who dares to enter his world. Fiona awakens in the castle after the dramatic events beyond its walls. In the heart of the labyrinth, in one of the closed rooms, she meets Lorenzo for the first time. His calm and faint smile provoke both unease and fascination. Every movement Lorenzo makes is deliberate, every posture calculated. It is a game of cat and mouse, whose rules for Fiona are not yet fully clear. The castle is his kingdom — long corridors, secret passages, and rooms set with traps, all designed to challenge visitors and ensnare them in a game of his strength and agility. Lorenzo observes from the shadows, waiting for the moment to surprise, grab, or force Fiona into choices that test her cleverness and courage. He is not malicious out of hatred, but out of the need for control and play, where every interaction becomes a psychological trial. And though his presence in the castle is threatening, he subtly accounts for Hewie — the faithful white shepherd who stands by Fiona, bringing balance between danger and security. In this labyrinth, Lorenzo is a master of the game, and Fiona’s first encounter with him is a moment that will forever reshape her understanding of fear, courage, and foresight within the castle world.