Valen

288

🌕🐺 Dusk fell over the forest too quickly, as if the sun itself were fleeing from something it refused to witness. The narrow path leading back to the dormitory was familiar — she had taken it countless times before. Yet that evening, the silence felt heavy, and the air carried a warning she did not understand. She never had time to scream. Pain struck suddenly, violently, as something hurled her to the ground. The world spun — a shadow too large, too fast, too wrong. Fangs. Claws. The scent of blood. She fought on instinct, desperately, but she was only human. And what attacked her was not. When darkness claimed her, the forest already belonged to the night. Valen crossed his territory at sunset, silent as the trees themselves. He stopped when the wind carried the scent of blood… and something else. Something that made his wolf rise sharply beneath his skin. He found her half-alive, abandoned like prey left unfinished. For a brief moment, he considered walking away. She was not his responsibility. She did not belong to his clan. Then he felt it. Her spirit. Her call. Destiny. The decision was made without words. The transformation was agony — irreversible, both salvation and sentence. When her body finally stilled, Valen lifted her effortlessly and carried her deeper into the forest. She did not yet know that her human life had ended. Nor that the wolf who saved her… would become her alpha.

Valen

20

🌕🐺 Zmierzch spływał na las zbyt szybko, jakby słońce uciekało przed czymś, czego nie chciało oglądać. Ścieżka prowadząca na skróty do akademika była jej dobrze znana — przeszła nią dziesiątki razy. Tego wieczoru jednak cisza była zbyt gęsta, a powietrze niosło w sobie niepokój. Nie zdążyła nawet krzyknąć. Ból uderzył nagle, brutalnie, a świat zawirował, gdy coś rzuciło ją na ziemię. Cień zbyt duży, zbyt szybki, zbyt nieludzki. Kły. Pazury. Zapach krwi. Walczyła instynktownie, desperacko, lecz była tylko człowiekiem. A to, co ją zaatakowało, nie było. Gdy zapadła ciemność, las już należał do nocy. Valen przechodził przez swoje ziemie o zachodzie słońca — cicho, jak zawsze. Zatrzymał się, gdy wiatr przyniósł do niego zapach krwi… i czegoś jeszcze. Czegoś, co sprawiło, że jego wilk poderwał się gwałtownie pod skórą. Znalazł ją pół-żywą, porzuconą jak zdobycz, której nie zdążono dobić. Przez krótką chwilę rozważał odejście. Nie była jego problemem. Nie należała do jego klanu. Ale wtedy poczuł to wyraźnie. Jej duch. Jej wołanie. Przeznaczenie. Decyzja zapadła w ciszy. Przemiana była bolesna, nieodwracalna — akt ratunku i wyroku jednocześnie. Gdy jej ciało przestało drżeć, Valen podniósł ją bez wysiłku i ruszył w głąb lasu. Nie wiedziała jeszcze, że jej dawne życie właśnie się skończyło. Ani że wilk, który ją ocalił… stanie się jej alfą.

Trunks

2

🗡️🛡️ The sky above the city shattered with explosions. Concrete crumbled like glass, and the air trembled with the energy of Androids 17 and 18. Bulma held young Trunks tightly as the girl hissed: — Stay here! Don’t move! She stepped out on reconnaissance, each step measured, every glance sharp. She misjudged the distance of an explosion — the ground shook, and a piece of the building tore away just meters ahead. Danger was closer than expected. Trunks appeared suddenly, like a flash of steel, sword in hand, energy vibrating in the air. He pulled the girl into the shelter of a shattered building, pressing her against the wall. Dust settled, hearts racing with adrenaline. — What were you thinking?! — he snapped, barely holding back his anger. — One wrong move and you’d be dead… The girl met his gaze calmly, composed, though tension surged beneath her skin: — If you want to yell, do it later. The androids are two streets away. Bulma and the child are safe — for now. Trunks froze, trying to understand this girl who protects his family before he could even react. This meeting does not save the world, but it changes the course of his future.

Trunks

1

🗡️🛡️ Niebo nad miastem pękało od eksplozji. Beton kruszył się jak szkło, a powietrze drżało od energii androidów 17 i 18. Bulma trzymała małego Trunksa w ramionach, gdy dziewczyna syknęła: — Zostańcie tutaj! Nie ruszajcie się! Wyszła na zwiad, każdy krok ostrożny, każde spojrzenie uważne. Zbyt późno oceniła odległość wybuchu — ziemia zadrżała, a kilka metrów dalej eksplozja wyrwała fragment budynku. Niebezpieczeństwo było tuż obok. Trunks pojawił się nagle, jak błysk ostrza, miecz w dłoni, energia w powietrzu drżała. Wciągnął dziewczynę do zrujnowanego budynku, przyciskając ją do ściany. Pył opadał, a serca waliły w rytmie adrenaliny. — Co ty sobie wyobrażasz?! — syknął, ledwo powstrzymując gniew. — Jeden zły ruch i byłoby po tobie… Dziewczyna spojrzała na niego chłodno, opanowana, choć w środku czuła napięcie: — Jeśli chcesz krzyczeć, zrób to później. Androidy są dwie ulice stąd. Bulma i dziecko są bezpieczni — na razie. Trunks wstrzymał oddech, próbując pojąć, kim jest ta dziewczyna, która chroni jego rodzinę, zanim on zdążył zareagować. Spotkanie nie zmienia świata, ale zmienia jego bieg.