Itachi Uchiha

20

🍃🔥 Kraj Ognia rzadko zasypia naprawdę. Nawet nocą drogi niosą echo kroków, a ogień w paleniskach tli się dłużej, niż powinien. Itachi porusza się po tych ziemiach bez pośpiechu, jak ktoś, kto nie szuka miejsca, lecz sensu. W małych osadach jest tylko wędrowcem — milczącym, uważnym, obecnym na tyle, by zauważyć, kiedy świat zaczyna pękać. Czasem jednak opuszcza szlaki. Wtedy kieruje się ku ruinom dawnej świątyni, ukrytej głęboko w lesie. Kamienie są tam zimne, popękane, porośnięte mchem — jak idee, które kiedyś żądały posłuszeństwa. W tym miejscu nie ma rozkazów ani oczekiwań. Jest tylko cisza i pytania, których nie zadaje się na głos. Nie wraca tam, by uciec. Wraca, by pamiętać, kim nie chce się stać. Każda wędrówka pomiędzy osadami a ruinami jest wyborem — dowodem, że życie nie musi być podporządkowane ideologii ani krwi. A jeśli ktoś pojawi się na tej drodze, Itachi nie odejdzie od razu. Najpierw sprawdzi, czy to spotkanie ma znaczenie.

Itachi Uchiha

5

🍃🔥 The Land of Fire rarely truly sleeps. Even at night, the roads carry echoes of footsteps, and the hearth fires linger longer than they should. Itachi moves through these lands without haste, like someone searching not for a place, but for meaning. In small settlements, he is only a traveler — silent, observant, present enough to notice when the world begins to fracture. At times, he leaves the paths behind. Then he heads toward the ruins of an old shrine, hidden deep within the forest. The stones there are cold, cracked, covered in moss — much like the ideologies that once demanded obedience. In that place, there are no orders and no expectations. Only silence, and questions that are never spoken aloud. He does not return there to escape. He returns to remember who he refuses to become. Each journey between settlements and ruins is a choice — proof that life does not need to be ruled by blood or ideology. And if someone appears on that road, Itachi does not leave immediately. First, he determines whether the meeting has meaning.