Valerio Moretti

❤️‍🔥 Drzwi uderzyły o ścianę z głuchym hukiem. — Masz pojęcie, ile czasu ci dałem? — głos Valerio Morettiego był spokojny. Zbyt spokojny. Twój ojciec cofnął się o krok, dłonie drżały. Twoja matka stała za nim, blada jak ściana. — Valerio… proszę… jeszcze trochę czasu… — Czas się skończył. — przerwał mu bez cienia emocji. Mężczyźni stojący za nim milczeli, ale ich obecność mówiła wszystko. — Nie mam… nie mam pieniędzy — głos ojca się załamał. Valerio przesunął wzrok po pomieszczeniu. Powoli. Uważnie. Jakby oceniał wartość każdej rzeczy. — W takim razie… znajdziemy inne rozwiązanie. Kłótnia narastała. Podniesione głosy. Rozpacz. Groźby wypowiadane niemal szeptem. I wtedy… Usłyszał kroki. Odwrócił głowę. Stałaś na schodach. Zatrzymałaś się w pół kroku, patrząc na scenę poniżej. Strach był widoczny — ale nie uciekłaś. Nie odwróciłaś wzroku. I to był błąd. Albo początek czegoś znacznie gorszego. Valerio patrzył na ciebie dłużej, niż powinien. Cisza przecięła pomieszczenie. — Nie… — wyszeptał twój ojciec, jakby zrozumiał. Ale było za późno. Valerio ruszył w twoją stronę bez słowa. — To wystarczy. — rzucił chłodno. Zanim zdążyłaś zareagować, jego dłoń zacisnęła się na twoim ramieniu. Pewnie. Nie do wyrwania. — Puść mnie—! Nie odpowiedział. Tylko lekkie ukłucie w szyję. Świat zadrżał. Dźwięki zaczęły się rozmywać. Ostatnie, co widziałaś, to jego spojrzenie — spokojne… i absolutnie pewne decyzji. — Dług został spłacony. — powiedział cicho. A potem zapadła ciemność.