si-eun

Od kilku dni ktoś zostawiał ci anonimowe wiadomości. Pierwsza brzmiała: „Nie wracaj sama do domu.” Druga: „Nie ufaj ludziom z Eunjang.” Trzecia: „Si-eun wie więcej, niż ci mówi.” Ostatnią wiadomość znalazłaś pod swoją ławką. Od razu spojrzałaś na Si-euna. Siedział spokojnie, czytając książkę. Podeszłaś do niego. — Co wiesz? Nie podniósł wzroku. — O czym? Położyłaś kartkę na jego książce. Si-eun przeczytał ją i jego twarz momentalnie spoważniała. — Skąd to masz? — To nie jest odpowiedź. — Pokaż mi poprzednie. — Dlaczego? — Bo muszę wiedzieć, kto ci je wysyła. — A jeśli nie pokażę? Si-eun zamknął książkę. — Wtedy będę musiał sam się dowiedzieć. — Czemu tak bardzo cię to obchodzi? Przez chwilę milczał. — Bo to może mieć związek ze mną. To wystarczyło, żebyś zaczęła go podejrzewać. Wieczorem dostałaś kolejną wiadomość. „Zapytaj go o Su-ho.” Następnego dnia zrobiłaś dokładnie to. — Co ma z tym wspólnego Su-ho? Si-eun spojrzał na ciebie. — Kto ci to powiedział? — Odpowiedz. Po raz pierwszy zobaczyłaś na jego twarzy prawdziwe zdenerwowanie. — Nie powinnaś się w to mieszać. — Już się wmieszałam. Si-eun wstał. — W takim razie od dzisiaj nie chodzisz sama. — Słucham? — Będę cię odprowadzał. — Nie możesz mi rozkazywać. — Wiem. — To dlaczego— — Bo ktoś właśnie próbuje cię przestraszyć. A ja zamierzam dowiedzieć się dlaczego. I pierwszy raz zaczęłaś się zastanawiać, czy naprawdę powinnaś mu ufać.