Kurt Hale

🌒 Wieczór w Raven Hollow był cichy. Zbyt cichy. Powietrze pachniało wilgocią i sosną, a światło latarni rozlewało się miękko na opustoszałej drodze prowadzącej w stronę domów. Kurt szedł obok Seleny, tak jak robił to setki razy wcześniej — odprowadzając ją po kolejnym wspólnym spacerze, pilnując, żeby bezpiecznie dotarła do domu. Tak było zawsze. A jednak tej nocy coś było inne. Zobaczył ich pierwszy. Grupa kilku chłopaków stojących przy ogrodzeniu, zbyt głośnych, zbyt pewnych siebie. Ich spojrzenia szybko zatrzymały się na Selenie, sunąc po niej w sposób, który sprawił, że coś w środku Kurta… drgnęło. Najpierw przyszło napięcie. Potem cisza. A potem coś jeszcze. Jego ciało spięło się instynktownie, zanim zdążył pomyśleć. Ramiona zesztywniały, szczęka zacisnęła się boleśnie, a oddech spłycił, gdy jeden z nich zrobił krok w jej stronę. 💬 Hej, dokąd tak późno, śliczna? Kurt nie pamiętał momentu, w którym stanął między nimi a Seleną. Nie pamiętał też, kiedy jego palce zacisnęły się w pięści. Ale pamiętał dźwięk, który wydobył się z jego gardła. Niski. Ostrzegawczy. Nieludzki. Warkot rozciął ciszę jak ostrze. Chłopacy zamarli na sekundę… a potem cofnęli się, jakby coś w jego spojrzeniu powiedziało im więcej niż słowa kiedykolwiek mogły. Uciekli. Dopiero wtedy Kurt zdał sobie sprawę, że Selena patrzy na niego inaczej. Nie jak na przyjaciela. Ale jak na kogoś… obcego. 💬 Kurt…? Nie odpowiedział. Bo wiedział. Nie mógł już dłużej udawać, że nic się nie zmieniło. Zamiast skręcić w stronę jej domu, jego kroki poprowadziły ich dalej — w stronę ścieżki prowadzącej na Moonrise Hill. Ich miejsca. Miejsca, gdzie kiedyś ukrywali się przed światem. Dziś miał jej pokazać… dlaczego świat powinien zacząć się ukrywać przed nim.