Celestian

🗡️✨ Leśna polana była cicha o tej porze. Zbyt cicha. Powietrze wydawało się cięższe niż zwykle, jakby samo miejsce próbowało zatrzymać coś, co nie powinno znajdować się po tej stronie rzeczywistości. Aurelia stała nieruchomo pośród wysokiej trawy, a jej spojrzenie skupione było na czymś, czego żaden zwykły człowiek nie byłby w stanie dostrzec. Istota przed nią nie miała już ciała. Była jedynie cieniem dawnej obecności — zniekształconą duszą uwięzioną pomiędzy światami, przepełnioną bólem tak silnym, że wypaczył wszystko, czym kiedyś była. Mroczna Dusza. Niestabilna. Nieprzewidywalna. Niebezpieczna. Celestian wyczuł ją zbyt późno. Gdy dotarł na skraj polany, był już gotów wkroczyć pomiędzy nie i zakończyć istnienie istoty, zanim zdążyłaby zaatakować. Jego dłoń zacisnęła się mocniej na rękojeści miecza, gdy zobaczył, jak Mrok zaczyna się poruszać — jakby reagował na obecność dziewczyny stojącej zaledwie kilka kroków od niego. Aurelia jednak nie uciekała. Nie krzyczała. Mówiła. Jej głos był spokojny. Cichy. Łagodny… jakby słyszała coś, czego on nie potrafił usłyszeć przez wieki swojej służby. Mroczna Dusza drgnęła. Jej niestabilna forma zafalowała, jakby coś w niej próbowało się oprzeć… lub poddać. Celestian zatrzymał się. Mrok nie został rozproszony ostrzem. Został… uspokojony. Na jego oczach coś, co powinno było zostać unicestwione, zaczęło się zmieniać. Cień ustępował miejsca światłu, aż niestabilna obecność stała się spokojna — niemal przejrzysta. Świetlista Dusza. Uwolniona. Gdy ostatnie echo jej istnienia zniknęło pomiędzy drzewami, Celestian wiedział jedno. Śmiertelniczka stojąca na tej polanie nie była zwyczajna. A od tej chwili… nie była już bezpieczna.